Admin

Admin:

Name Christano John Bryan Joseph
Age 18
e-mail onlinespyboy@gmail.com
Website http://friendworld.friendhood.net
ေနာက္ဆံုးထြက္ album 10
Friends World
Green Tea Restaurant

ေမေမ မသိေသးတာေတြ.........

Go down

Online ေမေမ မသိေသးတာေတြ.........

Post by Admin on Tue Jun 21, 2011 2:41 am

ကၽြန္မ အေၾကာင္းေလးကို ေျပာျပလို႔ နားေထာင္ ခ်င္ၾကပါ့ မလားေတာ့ မသိဘူး။




လူငယ္ေလးေတြကို ျမင္တိုင္း ကၽြန္မ စိတ္ထဲက
ခံစားမႈေတြက ႐ုန္းကန္ ထြက္လာတတ္တယ္။ ဟုတ္တယ္ေလ။ ကၽြန္မက ခ်ာတိတ္တစ္ေယာက္
မဟုတ္ေတာ့တဲ့ အတြက္ ခံစားမႈေတြက သိပ္မလႈပ္ခတ္ ေတာ့ဘူးေလ။ ကၽြန္မ ဒီလုိ
ဆိုလုိက္ေတာ့ ခံစားမႈေတြ မရွိဘူးလို႔ ထင္မွတ္ သြားၾကမလားပဲ။ ဟင့္အင္း...
ကၽြန္မက အရမ္း ခံစား တတ္တဲ့သူ။ အခု အခ်ိန္မွာေတာင္ ေတာပန္း႐ိုင္းေလး
တစ္ပြင့္ ျမင္လိုက္ရင္ကိုပဲ ခ်စ္ဆိပ္ေတြ တက္ေန တတ္တဲ့သူ။ တစ္ေလာတုန္းက
သူငယ္ခ်င္း တစ္စုနဲ႔ ခရီးတိုေလးသြားရင္း၊ လမ္းေဘးက စိုစိမ္းေနတဲ့
ျမက္ခင္းေတြၾကားက ႐ိုးတံရွည္ရွည္ ေတာပန္း႐ိုင္း ၀ါ၀ါ၊ ျပာျပာေလးေတြ
ေလတသြဲ႔သြဲ႔မွာ ယိမ္းႏြဲ႔ ေနပံုကို ျမင္လုိက္ရင္ပဲ ကၽြန္မ သူငယ္ခ်င္းကို
ကားရပ္ခိုင္းၿပီး ျမက္ေတာထဲ ဆင္းေျပးသြားမိတယ္။

ျမက္ခင္းျပင္မွာ
ေျခဆင္းလဲလူထုိင္ရင္း ဆယ္မိနစ္ေလာက္ ေငးၾကည့္ခဲ့ဖူးတဲ့သူ။ သူတို႔က
ဒီအသက္အရြယ္ထိ ေၾကာင္တုန္း၊ စိတ္႐ူး ေပါက္ေနတုန္း ဆိုၿပီး ၀ုိင္းဟားကာ သမ
လိုက္ၾကတာမ်ား။ ဟင့္အင္း၊ ကၽြန္မ မရွက္ပါဘူး။ ကၽြန္မက အဲဒီလိုမ်ဳိး
ခပ္ေၾကာင္ေၾကာင္ရယ္။ ေၾကာင္တယ္ဆိုတာ အေကာင္းဘက္ကို ဦးတည္ၿပီး ေျပာတဲ့ စကား
မဟုတ္ေပမယ့္ ဒီလို “ေၾကာင္စိတ္”ကေလးကို ကၽြန္မက ျမတ္ႏိုး ေနတယ္ေလ။
တည္ၿငိမ္ ရင့္က်က္ရမယ့္ အရြယ္ ေရာက္ေနတဲ့ မိန္းမ တစ္ေယာက္ရဲ႕ ႏွလံုးသားမွာ
၁၅-၁၆ ႏွစ္အရြယ္ ပန္း႐ုိင္းေလး တစ္ေယာက္ရဲ႕ စိတ္မ်ဳိး ျပာပဲြျပာမႈန္ အျဖစ္
မေရာက္ေသးတဲ့ အတြက္ ကၽြန္မကိုယ္ ကၽြန္မ ဂုဏ္ယူေနမိတယ္။

ကၽြန္မက
နိဒါန္းေတြ၊ စကားခ်ီးေတြ၊ Intro ေတြ လုပ္တာ မ်ားေနတယ္။ ကၽြန္မ ေျပာခ်င္တဲ့
အေၾကာင္းက မေရာက္ႏိုင္ေသးဘူး။ ကၽြန္မက စမိရင္ မဆံုးခ်င္တဲ့သူ။ တစ္ေယာက္ကသာ
စကားစေပးလုိက္။ သူ ေျပာတဲ့ စကားက တစ္ေၾကာင္းတည္းရယ္။ ေနာက္ ကၽြန္မ
ဆက္ေျပာလာတဲ့ စကားက မဆံုးေတာ့ ဘူးရယ္။ ေနာက္ဆံုး ခႏၶာကိုယ္ထဲမွာ
ရွိတဲ့ေလေတြ ကုန္ေတာ့မွ ကၽြန္မလည္း ရပ္သြားေတာ့တယ္။ ဘယ္လုိ ေျပာရမလဲ ဆိုရင္
ေလျပည့္လို႔ ေဖာင္းေနတဲ့ မုိးပ်ံပူေဖာင္းႀကီး ေပါက္ကြဲတဲ့ အခါ ေပ်ာ့စိစိ
ျဖစ္သြားသလိုမ်ဳိး။ ကၽြန္မလည္း ေလကုန္ၿပီး ေပ်ာ့လဖတ္ႀကီး ျဖစ္သြားေရာ။
အခုပဲၾကည့္ေလ၊ကၽြန္မ ေျပာမယ့္ စကားက ေျပးလမ္းေပၚက ေခ်ာ္ထြက္ သြားေနျပန္ၿပီ။

အခု အေၾကာင္းေလးက ကၽြန္မ ၁၅-၁၆ ႏွစ္ ပန္း႐ိုင္းေလး အရြယ္ ကာလတုန္းက
အေၾကာင္းေလး။ ႏွစ္ကာလ ၾကာလို႔ Antique အန္းတစ္ႀကီး ျဖစ္သြားေပမယ့္ အန္းတစ္
မဟုတ္ျပန္ဘူး။ သိပ္မိုက္တဲ့ Story ေလးတစ္ခု၊ သိပ္မိုက္တ့ဲ ကၽြန္မ အေၾကာင္း။
မိုက္တယ္ဆုိလုိ႔ ကၽြန္မကို သိပ္ဆိုးတယ္လို႔ မထင္နဲ႔ဦး။ အဲဒီေခတ္
ေရစီးေၾကာင္းတုန္းက မိုက္တယ္ကြာ၊ သိပ္မိုက္တာပဲဆိုတာ အေကာင္းဘက္ကို
ဦးတည္ၿပီးေျပာေနတဲ့ ဗန္း စကား။ အျပတ္ မိုက္တာပဲကြာ ဆိုတာ ေရေရ
လည္လည္လွတယ္။ အရမ္း လွတာပဲကို ဆိုၾက တာေလ။ ေနဦး၊ ကၽြန္မေျပာမွာက ကၽြန္မ
သိပ္လွတဲ့ အေၾကာင္းေတြ မဟုတ္ဘူးေနာ္။ ကၽြန္မ ျဖတ္သန္းခဲ့တဲ့
ေခတ္ေရစီးေၾကာင္းထဲက လူငယ္ေလး တစ္ေယာက္ရဲ႕ ပန္း႐ိုင္းပံုရိပ္ အပိုင္းအစ
တစ္ခုကို ေျပာျပမွာရယ္။

ကၽြန္မတို႔ ေနတဲ့ေက်ာင္းက မိန္းကေလး
ေက်ာင္းေလ။ အရင္တုန္းကေတာ့ ဖာသာေတြ အုပ္ခ်ဳပ္ သြားတဲ့ေက်ာင္း။ ကၽြန္မ
မမီလိုက္ပါဘူး။ ကၽြန္မ ေရွ႕ေရွ႕က အစ္မႀကီးေတြရဲ႕ စကားေတြကို နားေထာင္ရင္း
သိခဲ့ရတာ။

အမယ္၊ သူတို႔ နာမည္ေတြက ဘိုနာမည္ေတြနဲ႔ ေပါင္းစပ္ထားတာ။
ဗိုင္အိုလက္ေမာင္ ေမာင္တို႔၊ ပင္စီျမဒင္တို႔၊ ဂေရ႔စ္ထြန္းလွေအာင္ တို႔လို
နာမည္မ်ဳိးေတြ။ ေတာ္ေတာ္ ရယ္ရတယ္။ ျမန္မာ နာမည္နဲ႔ ဘုိနာမည္နဲ႔ ေရာသမ
ထားေတာ့ ေခၚရတာ ကၽြန္မျဖင့္ ခြတီးခြက် ႏိုင္လုိက္တာ ဆိုတာ မေျပာပါနဲ႔ေတာ့။

အယ္... ဒါေပမဲ့ သိလား။ သူတို႔ရဲ႕ အဂၤလိပ္ အသံထြက္ေတြကျဖင့္ ကၽြန္မ ေငးေမာ
သြားရတဲ့ အထိ ရႊတ္ရွက္၊ ရႊတ္ရွက္နဲ႔။ သူတို႔ ဆယ္တန္းေအာင္ေတာ့
ကိုယ္တက္ခဲ့တဲ့ ေက်ာင္းမွာ လုပ္အားေပးဆရာမေတြ လာလုပ္ၾကတယ္။ (အဲဒီထဲမွာ
ေနာင္မွာ နာမည္ႀကီး မင္းသမီး ျဖစ္သြားတဲ့ သူေတြေတာင္ ပါလုိက္ေသး)
အဲဒီေတာ့မွ သူတို႔ နာမည္ေတြကို ရယ္သြမ္း ေသြးမိတဲ့ ကိုယ့္ ကိုယ္ကိုယ္ အျပစ္
တင္ေနမိေတာ့တယ္။

ႂကြားေျပာတာေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ ကၽြန္မတို႔ ေက်ာင္းက
အဲဒီတုန္းက သူေဌးေက်ာင္းလို႔ ေျပာဆိုၾကတဲ့ အထဲမွာပါတယ္။ ကၽြန္မတို႔
ေခတ္တုန္းက ကိုယ္ပိုင္ကားေတြက အခုလို လမ္းေပၚမွာ ဖုန္သလဲေတြလို
မ်ားမ်ားစားစား ရွိတာမ်ဳိး မဟုတ္ဘူး။ ကၽြန္မတို႔ ေက်ာင္းကို လာတက္တဲ့
ေက်ာင္း သူ ၃ ပံု ၁ ပံုေလာက္က ကိုယ္ပုိင္ကားေတြနဲ႔ လာတယ္။ ဖီးယက္တို႔၊
မာဇဒါဖယ္မလီယာတို႔ ေဗာက္၀က္ဂြန္းတို႔ေခတ္။ ေနာက္ ၃ ပံု ၁ ပုံက
ေက်ာင္းကားေတြနဲ႔ လာတာ။ အခုေခတ္မွာ ၿမိဳ႕သစ္ကို အပို႔ခံလိုက္ရတဲ့
သစ္သားကားႀကီးေတြ နဲ႔လာတာ။ အထဲမွာ သစ္သားေတြနဲ႔ ႐ိုက္ၿပီး အျပင္ က
သံေဘာ္ဒီထုထားတဲ့ ကားႀကီးေတြေလ။ စစ္က်န္ဘတ္စ္ကား အိုႀကီးေတြေပါ့။


ၿမိဳ႕ျပင္ မေရာက္ခင္ ေနာက္ဆံုးေန႔ထိ ကၽြန္မ သစ္သား ကားအိုႀကီးကို
စီးခဲ့ေသးတယ္။ ကၽြန္မ ေဘးမွာ ႏိုင္ငံျခားသား အတြဲတစ္တြဲ။ ဟစ္ပီဒီဇိုင္း
မ်ဳိးနဲ႔။ သတၱဳႀကိဳးေတြ ၃-၄ ဆင့္ ထပ္ဆြဲလို႔။ အျဖဴေရာင္ တီရွပ္အက်ႌေပၚမွာ
အနက္ေရာင္ စာလံုး Terrorist နဲ႔ War တစ္ေၾကာင္းျခစ္ ဖ်က္ရာပါ အက်ႌ
ကိုယ္စီ၀တ္လို႔။ ၾကည့္ရတာ ကမာၻတစ္ပတ္ ေလွ်ာက္ျပမလို႔နဲ႔ တူပါရဲ႕။

ကားႀကီးက လႈပ္တုပ္၊ လႈပ္တုပ္။ သူတို႔ကလည္း တလႈပ္လႈပ္။ သေဘာေတြ စြတ္က်ေန
ၾကတယ္။ ခ်ဳိင့္ထဲ ၀ုန္းခနဲ က်သြားတိုင္း၊ ေခါင္မိုး မ်က္ႏွာၾကက္နဲ႔
မလြတ္လို႔ ငံု႔ထားတဲ့ သူတို႔ ေခါင္း ေတြ အမိုးန႔ဲ ၀င္ေဆာင့္လိုက္တဲ့
အခါတိုင္း မ်က္ႏွာေတြ ႐ႈံ႕မဲ့သြားၿပီး O’ Lord တေနေလရဲ႕။ ကၽြန္မက
သစ္သားကားႀကီး ဇာတ္သိမ္း For Good လုပ္သြားတာကို ႏႈတ္ဆက္တဲ့ အေနနဲ႔
တမင္သက္သက္တက္ စီးခဲ့တာ။ Bye Bye Old Bus လို႔ ႏႈတ္ဆက္ၿပီး ခြဲခြာခဲ့တာ။
ကၽြန္မတို႔ ႏိုင္ငံမွာ ကားသမိုင္းျပတိုက္ ရွိရင္ သိပ္ေကာင္းမွာပဲလို႔
ေတြးမိလိုက္ေသးတယ္။ ဇာတ္လမ္းနဲ႔ မဆိုင္ဘဲ ဒီအေၾကာင္းေတြ ေရာက္သြားတာက
ပန္း႐ိုင္းေလးရဲ႕ စိတ္ခံစားမႈမ်ဳိး ႏွစ္ခ်ဳိ႕မိန္းမ တစ္ေယာက္ရဲ႕ ရင္ထဲမွာ
က်န္ေန ေသးတာကို ေျပာျပခ်င္လို႔ပါပဲ။

ေနာက္ ၃ ပံု ၁ ပံုကေတာ့
ေျခက်င္လာတဲ့ သူရယ္၊ ဘတ္စ္ကား စီးၿပီးလာတဲ့ သူေတြရယ္။ ဘယ္လိုပဲ လာလာ
ေနာက္ဆံုး ေပါင္းလိုက္ရင္ “ေဇ”ပါပဲ။ “ေဇ”တယ္ဆိုတာ Peace ေပါ့။ စဥ္းစား
ၾကည့္၊ စက္၀ိုင္းကို ၃ ပံု ၁ ပံု အခ်ဳိးက် ပိုင္းလိုက္ရင္ Peace ပဲေလ။ ေဇ =
Peace = = ကၽြန္မတို႔ ေခတ္ရဲ႕ ပံုရိပ္ သေကၤတ တစ္ခု။ ကၽြန္မက အရာ
တစ္ခုကို ႐ႈျမင္ရင္ Peace ရေအာင္ အခ်ဳိးခ် ၾကည့္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ ကၽြန္မ
ေျပာတာေပါ့။ ကၽြန္မစိတ္က “ေၾကာင္စိတ္” လုိ႔။ အခု ကၽြန္မ အထက္တန္း
ေက်ာင္းသူဘ၀က ေပ်ာ္စရာ အေၾကာင္းေလးေတြကို ေျပာျပမွာပါ။ အဲဒီမွာ လဲ့၀င္းကို
ကၽြန္မ စေတြ႔တာပဲ။


အဲဒီ အခ်ိန္ေတြဟာ ကၽြန္မရဲ႕ေက်ာင္းသူ ဘ၀မွာ
အေပ်ာ္ဆံုး ေန႔ရက္ေတြပဲ။ ကၽြန္မဆိုတဲ့ ပန္း႐ိုင္းေလးဟာ ေသြးခုန္ႏႈန္းေတြ
ဒီေရတက္သလို တရၾကမ္း ျမန္ေနခ်ိန္။ ကိုယ့္ပတ္၀န္းက်င္ ႐ႈခင္းသစ္ကို
ဖြင့္ၾကည့္လိုက္တဲ့ အခ်ိန္။ အသစ္အဆန္း မွန္သမွ် စိတ္၀င္ စားေနခ်ိန္။
ေနာက္ၿပီး စာအုပ္နဲ႔ မ်က္ႏွာကပ္ၿပီး စာႀကိဳးစား ေနရတဲ့ အခ်ိန္ ကာလ
တစ္ခုေပါ့။ ေနာက္ၿပီး ရည္းစား မထားရ ဘူးဆိုတဲ့ ေမေမရဲ႕ပညတ္ခ်က္ကို နားေထာင္
ေနရတဲ့ အခ်ိန္။

ေမေမက ေျပာတယ္။ ရည္းစားထားရင္ အ႐ူးအမဲသား
ေကၽြးလိုက္သလို ဒန္႔ဒန္႔ဒန္႔ဒန္႔ ျဖစ္ သြားမယ္တဲ့။ ရယ္စရာႀကီးေနာ္။
ေနာက္ၿပီး အနာဂတ္ႀကီး တစ္ခုလံုး ေရစုန္ေမ်ာသြားမယ္ဆုိ တာလည္း ပါရဲ႕။
ဘာေတြမွန္းလဲ မသိပါဘူးေနာ္။ အ႐ူးကို အမဲသား သြားေကၽြးတာနဲ႔ ရည္းစားထားတာ
တျခားစီပါ။ ရည္းစားနဲ႔ အ႐ူး၊ အ႐ူးနဲ႔ ရည္းစား။ ရည္းစားနဲ႔ အမဲသား... အား
ေခါင္း႐ႈပ္တယ္။ ကၽြန္မျဖင့္ အ႐ူးကိုၾကည့္ၿပီး ရည္းစားထားခ်င္ စိတ္ေတာင္
ကုန္ခန္းသြားတယ္။ ဒါနဲ႔ပဲ ကၽြန္မ ေမေမ့ စကားကို ေျမ၀ယ္မက် နားေထာင္တဲ့
သမီးေကာင္းေလး ျဖစ္သြားတာ ေပါ့။ ၁၅-၁၆ ႏွစ္ ၿမီးေကာင္ေပါက္ မေလးရဲ႕
ႏွလံုးသားထဲက အခ်စ္႐ိုင္းေလးေတြနဲ႔ပဲ စိတ္ကူး ယဥ္ၾကည့္ကာ ေနလိုက္တယ္။
Wounderful!

ေန႔လယ္ မုန္႔စားလႊတ္ခ်ိန္မွာ ကၽြန္မတို႔ အႀကိဳက္
ခ်ဳိခ်ဥ္ငန္စပ္ ခ်ဥ္ေပါင္းထုပ္ေတြ ျမံဳ႕ လုိက္။ ဆီးသီးခ်ဥ္စပ္ထုပ္
အရည္ေတြကို လက္ညိႇဳးနဲ႔ ေကာ္ၿပီး ပါးစပ္ထဲစုပ္လိုက္။ ေလွကား ၃ ထစ္ရွိတဲ့
ေကာ္ရစ္ဒါရဲ႕အေပၚဆံုး အထစ္မွာ ထုိင္ၿပီး သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ဟုိဘက္လွည့္
အာ႐ိုက္ လိုက္၊ ဒီဘက္လွည့္တြတ္ထုိးလိုက္။ ခိုးခိုးခစ္ခစ္ ရယ္ေမာလိုက္၊
ဟီးဟီးဟားဟား လက္ခုပ္လက္ ၀ါးတီးကာ ဟားတိုက္လိုက္။ ေက်ာင္း၀င္း အတြင္း
လူးလာေခါက္ျပန္ ေလွ်ာက္ေနၾကတဲ့ အျဖဴအစိမ္း မိန္းကေလးေတြကို
လိုက္ရွိတ္လိုက္။ ၁၅-၁၆ ႏွစ္ေကာင္မေလးေတြရဲ႕ စိတ္႐ိုင္းေလျပည္
တိုက္ေနခ်ိန္။ အဲဒီ အခ်ိန္မွာ...။

အဲဒီ အခ်ိန္မွာ လဲ့၀င္း
ကၽြန္မတို႔ ေရွ႕ကို ေရာက္လာတယ္။ မိထြန္းက သူ႔ကို ေပးခိုင္းလို႔ ဆိုၿပီး၊
ေလွကား ဒုတိယ အထစ္မွာ ထုိင္ေနတဲ့ ေကၿမိဳင္ကို ဗလာစာအုပ္ တစ္အုပ္
လွမ္းေပးလိုက္တယ္။ ေက်ာင္းဆင္၀င္ အုတ္တိုင္ႀကီး အကြယ္မွာ ျမင္ေအာင္
ရပ္ေနတဲ့ အသားညိဳညိဳ ေက်ာင္းသူ ဘက္ကို “အဲဒါမိထြန္း”လို႔ လက္ညိႇဳး
ထိုးျပတယ္။

ၿပီးေတာ့ မခ်ဳိမခ်ဥ္ အျပံဳးေလးန႔ဲ ကၽြန္မတို႔
တစ္သိုက္ကို ျပံဳးျပရင္း လွစ္ခနဲ ေျပးထြက္သြားတယ္။ အဲဒီမွာတင္ ကၽြန္မ
လဲ့၀င္းကို ခ်စ္သြားတာပဲ။ သူ႔ရဲ႕မခို႔တ႐ို႕ဟန္ေလးကို ကၽြန္မ စြဲသြားတယ္။
ေကၿမိဳင္ လက္ထဲက စာလံုးေတြထက္ အရပ္ရွည္ရွည္ ထဘီဒယဥ့္တိုက္နဲ႔ ေျပးသြားတဲ့
လဲ့၀င္းကိုပဲ ကၽြန္မ ေငးေနမိေတာ့တယ္။

အဲဒီတုန္းက ေကာင္ေလးေတြေရာ၊
ေကာင္မေလးေတြေရာ ဒယဥ့္တုိက္ၿပီး ၀တ္ၾကတာ မ်ားတယ္။ ေကာင္ေလးေတြက ပုဆိုးဒယဥ့္
တိုက္ဆြဲနဲ႔၊ လက္တစ္ဖက္က ပုဆိုးစေလးစြန္ ေတာင္ဆြဲကာ။ စတားေပါ့။ ကၽြန္မဆို
ထဘီရွည္ ရွည္ႀကီးပတ္လို႔ ေမေမ... ပြမ္လို႔ မၿပီးေတာ့ဘူး။ ေအာက္စေတြ ညစ္ပတ္
လြန္းလို႔ေလ။ ဒါေပမဲ့ ကၽြန္မကေတာ့ ဒယဥ့္ဆြဲျမဲ။ ရွည္လြန္းအားႀကီးလို႔
တစ္ခါတေလ ကိုယ့္ထဘီ ေအာက္နားစကို တက္ နင္းမိမလို ျဖစ္ေသး။ ေတာ္ပါေသးရဲ႕။
တစ္ခါတေလ လမ္းေလွ်ာက္ဖန္မ်ားရင္ ေအာက္နားက ဖတ္ဖတ္ဖတ္ဖတ္နဲ႔ အသံေတြ
ေပးေသးရဲ႕။ ကိုယ့္ ထဘီစနဲ႔ တုပ္ၿပီး ဟပ္ထုိးလဲမလို ျဖစ္သြားလို႔
စြန္ေတာင္ေလး ဆြဲမိသြားရင္ ေမေမက ေပါင္တြင္းေၾကာကို လွမ္းလိမ္ဆြဲ
လိုက္တာမ်ား။ အာလာလာ... နာတယ္ ေမေမရဲ႕။ မိန္းကေလး ဆိုတာ ဖံုးဖံုးဖိဖိေလး
ေနရတယ္ေအ။ ပြမ္လိုက္၊ ပြက္လိုက္။

အတန္းထဲမွာလည္း တီခ်ယ္ျမက
ကၽြန္မတို႔ ကို ဆူတယ္။ ညည္းတို႔ ထဘီေတြ ညစ္ပတ္တယ္။ လမ္းမွာ
ေခြးေခ်းပံုေတြနဲ႔ တိုက္လို႔တိုက္မွန္း မသိနဲ႔။ နံေစာ္ ေနမွာပဲလို႔
အခြင့္ၾကံဳတိုင္း တီခ်ယ္ျမက “ေကာ” ေတာ့တာပါပဲ။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ကၽြန္မတို႔
ဦးေခါင္းေလးေတြ ဟာ Desk နဲ႔ တစ္သားတည္းကို ျဖစ္ေအာင္ ပုထားၾကတယ္။
တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ ခိုးၾကည့္ၿပီး မ်က္စေတြ အျပန္အလွန္ ပစ္ၾက။ မခ်ဳိမခ်ဥ္
ျပံဳးကာ အပိုးမေသတ့ဲ မ်က္ႏွာေတြနဲ႔။ တီခ်ယ္ျမ ဆူတာႀကိမ္းတာ ၁၅ မိနစ္ေလာက္
အခ်ိန္ ကုန္သြားရင္ ကၽြန္မတို႔မွာ သိပ္ေပ်ာ္။

တီခ်ယ္ျမ အေၾကာင္း
ေျပာရဦးမယ္။ တီခ်ယ္ ျမေယာက်္ားက တီခ်ယ္ျမထက္ ငယ္တယ္။ ဆယ္တန္းမွာ သခ်ၤာ
ျပေပးရင္း ႀကိဳက္သြားၾကတာ ဆိုပဲ။ တီခ်ယ္ျမတို႔က သခ်ၤာပုစၧာ မတြက္ဘဲ
အခ်စ္ပုစၧာ သင္ေနၾကတာကိုး။ ဟီးဟီး ေပ်ာ္စရာ ေကာင္းမွာပဲေနာ္။ ေနာက္ၿပီး
ရင္ခုန္စရာ ေကာင္းဦးမွာပဲ။ ဘယ္လို ေနမလဲ မသိဘူးေနာ္။
ခံစားၾကည့္ခ်င္လိုက္တာ။

တီခ်ယ္ျမ ဆူရင္ ကၽြန္မက ဒါေတြပဲေလွ်ာက္
ေတြးေနတာ။ တီခ်ယ္ျမရဲ႕ သခ်ၤာအခ်ိန္က်ရင္ အပိုင္းကိန္းေတြ၊ ႏွစ္ထပ္ကိန္းေတြ၊
ဆခြဲကိန္း ေတြ၊ ဆတိုးကိန္းေတြ၊ ညီမွ်ျခင္းေတြေနရာမွာ-
အခ်စ္ + အခ်စ္ = တီခ်ယ္ျမ ဆယ္တန္းေက်ာင္းသား
အခ်စ္ တီခ်ယ္ျမ+ေက်ာင္းသား

အခ်စ္ပုစၧာ တစ္ပုဒ္ရဲ႕ အေျဖမွန္ကို ရခဲ့တယ္။ ေနာက္ၿပီး တီခ်ယ္ျမက
မ်က္ခံုးေမြးန႔ဲ ပတ္သက္ၿပီး ကၽြန္မကို ခဏခဏ ဆူတတ္တယ္။ မ်က္ခံုးေမြးေတြ
အကုန္ႏုတ္ၿပီး တစ္ေၾကာင္း ျခစ္လို႔တဲ့။ ဘုရားစူး က်မ္းစူး အေမေပးတဲ့ အေမြပါ
တီခ်ယ္ ျမရယ္လို႔ တီခ်ယ္ျမ ဆူတိုင္း စိတ္ထဲကေန ေျပာေနမိတယ္။

ဆရာ၊
ဆရာမဆိုတာ တပည့္ေတြကို ဆူဖို႔၊ ႀကိမ္းဖို႔ အာဏာကုန္ လႊဲအပ္ခံထားရလို႔
ထင္ပါ ရဲ႕လို႔ တီခ်ယ္ျမရဲ႕ အေအာ္အေငါက္ ခံရတုိင္း စိတ္အခ်ဥ္ ေပါက္ၿပီး
ကၽြန္မ ေလွ်ာက္ေတြး ေနလိုက္တယ္။

“နီမိုးကို အားက်လို႔ ဟန္နီ ညည္းကမ်က္ခံုး ေမြးေတြႏုတ္ၿပီး ဆြဲထားတာေပါ့ေလ”

ထပ္တလဲလဲ ဆူခံထားရတဲ့ နီမိုးကိုလည္း အဆစ္ဆြဲ ထည့္ဆူလိုက္ေသးတယ္။
တီခ်ယ္ျမတို႔ မ်ား ဆူမွ ဆူတတ္ပါေလရဲ႕။ အိမ္မွာ တီခ်ယ္ျမရဲ႕
ေက်ာင္းသားႀကီးလည္း အီဆလံ ေ၀ေနမွာပဲလို႔ မဆီမဆိုင္ သြားေတြးမိၿပီး သနား
ေနလိုက္ေသးတယ္။

တစ္ခါမွာေတာ့ ရယ္စရာ အျဖစ္အပ်က္ ကေလးတစ္ခု ကၽြန္မတို႔ အတန္းထဲမွာ ျဖစ္သြားေသးတယ္။ ထံုးစံအတိုင္း မ်က္ခံုးေမြး ကိစၥေပါ့။

“ေမေမ့ ဗိုက္ထဲက ကမန္းကတန္း ထြက္လာရလို႔ ဟန္နီ မ်က္ခံုးေမြး အဂၤါမစံု
ျဖစ္ၿပီး ပါသြား တာပါ တီခ်ယ္”လုိ႔ ကၽြန္မ ျပန္ေျပာတုန္းက တီခ်ယ္ျမႀကီး ပထမ
တအံ့တၾသျဖစ္သြားတယ္။ သူ႔ကို ျပန္ေျပာလို႔ မ်က္စိမ်က္ဆန္ေတြ ျပဴးထြက္လာတယ္။
အတန္းသားေတြထံက က်ိတ္ရယ္သံေတြ ဟုိေန ရာ ဒီေနရာက ထြက္လာၾကတယ္။ တီခ်ယ္ျမက
မ်က္ႏွာထား တင္းတင္းနဲ႔ တစ္တန္းလံုးကို မ်က္လံုးတစ္ခ်က္ ေ၀့ၾကည့္လိုက္ေတာ့
အားလံုး ေခါင္းေလးေတြ ပုကုန္ၿပီး အသံေတြ တိတ္သြား ၾကတယ္။ တီခ်ယ္ျမ
မ်က္ႏွာႀကီးက စူလို႔ရယ္။

“စကားကို ေ၀့လည္ေၾကာင္ပတ္ မလုပ္နဲ႔ ဟန္နီ၊ ညည္းမ်က္ခံုးေမြးေတြ ႏုတ္ၿပီး တစ္ေၾကာင္းတည္း ဆြဲထားတာလားလို႔ တီခ်ယ္ ေမးေနတာ”

အဲဒီေခတ္တုန္းက မ်က္ခံုးေမြးေတြ ေျပာင္စင္ေအာင္ ႏုတ္ၿပီး အညိဳေရာင္
ခဲသားနဲ႔ တစ္ေၾကာင္း ဆြဲတဲ့ ဒီဇိုင္း ေဟာ့ေနခ်ိန္။ ကၽြန္မတို႔ ေက်ာင္းမွာ
နီမိုး အပါအ၀င္ ေက်ာင္းသူေလး-ငါးေယာက္ ဦးဆံုးဖက္ရွင္ ထြင္လာတယ္ ထင္ပါရဲ႕။
နီမိုးက အသားျဖဴျဖဴေလးရယ္။ သူ႔နဂိုဆံပင္က ညိဳညိဳ ေဖ်ာ့ေလးရယ္။ ပခံုးေပၚကို
အေကာက္ေလးေတြ က ခပ္ေျပေျပ ဖြာက်ေနတာ။ အရပ္ကလည္း ရွည္ေတာ့ သူ႔ပံုစံက
အမိုက္စားေလး။

“တီခ်ယ္က လူမွားဆူေနတာ။ ဒီကိစၥက ေမေမ့ကို ဆူရမွာ”
လုိ႔ ကၽြန္မကလည္း ေျပာလိုက္ေရာ တစ္တန္းလံုး ၀ိုင္းရယ္ လိုက္ၾကတာမ်ား
အုန္းအုန္းထ လို႔ရယ္။ တီခ်ယ္ျမက ႀကိမ္လံုးကို စားပဲြေပၚ ျဗန္းျဗန္း
ျမည္ေအာင္႐ိုက္ခ်ရင္း။

“အားလံုးတိတ္စမ္း၊ ဟန္နီ ညည္းတီခ်ယ္ဆီ လာခဲ့”
လို႔ လွမ္းေခၚလိုက္တယ္။

ကၽြန္မလည္း အပိုးမေသတဲ့ မခ်ဳိမခ်ဥ္ မ်က္ႏွာနဲ႔ ေနာက္ဆံုးတန္း
ေနာက္ဆံုးခံုကေန ထလာခဲ့တယ္။ ေကၿမိဳင္နဲ႔ နီမိုးတုိ႔ဘက္ကုိ
ေပေစာင္းေစာင္းနဲ႔ လွမ္းၾကည့္လိုက္တယ္။ ေကၿမိဳင္က Desk နဲ႔ မ်က္ႏွာကပ္
သြားတဲ့အထိ ကိုယ္ကို ကုန္းၿပီး လက္ညိႇဳးနဲ႔ လက္ခလယ္ ဗီြ(V) ပံုသဏၭာန္
ေထာင္ျပတယ္။

Peace ဟန္နီ။ တီခ်ယ္ျမက မ်က္မွန္ထူထူႀကီး ေနာက္ကေန
ကၽြန္မ မ်က္ႏွာနား ကပ္ၿပီး ျပဴးၾကည့္ ေနလိုက္တာ မ်ား... အို ကၽြန္မ
မေနတတ္ေတာ့ဘူးရယ္။ ရွိန္းတိန္းတိန္းေတြ ဖိန္းတိန္းတိန္းေတြ ျဖစ္လာကုန္ေရာ။
လဲ့၀င္း စိုက္ၾကည့္ရင္ေတာင္ ကၽြန္မ မေနတတ္ဘူးရယ္။ ဒါနဲ႔ပဲ မ်က္လံုးကို
အစြမ္းကုန္ မွိတ္ပစ္ လုိက္ေတာ့တယ္။ တီခ်ယ္ျမက ဒီေလာက္နဲ႔ မၿပီးေသးဘူး။
သူ႔လက္ညိႇဳးနဲ႔ ကၽြန္မရဲ႕ မ်က္ခံုးေမြးကို ဖ်က္ေနလိုက္တာ မၿပီးေတာ့ဘူး။
ကၽြန္မလည္း ဘာရမလဲ။ “အား” လို႔ ေအာ္ခ် လိုက္ေတာ့တာေပါ့။
လက္ညိႇဳးတန္းလန္းနဲ႔ တီခ်ယ္ျမ အထိတ္တလန္႔ ျဖစ္သြားတယ္။

“ဘာျဖစ္တာလဲ ဟန္နီ”

“တီခ်ယ္က လက္ညိႇဳးနဲ႔ အတင္း ပြတ္ေနေတာ့ ဟန္နီ အရမ္း နာတာပဲ တီခ်ယ္”

ကၽြန္မက ေညာင္နာနာ အသံေလးနဲ႔-
“တီခ်ယ္၊ ဒါေမေမ အေမြေပးထားတဲ့ ပစၥည္း အစစ္ပါ”
လို႔ ဆက္ေျပာလိုက္ေရာ တီခ်ယ္ျမ မ်က္ႏွာႀကီးကို ျမင္ေစခ်င္လိုက္တာ ရွင္။
အံႀကီးႀကိတ္ၿပီး ရယ္ခ်င္စိတ္ကို ခ်ဳပ္တည္းထားတဲ့ ပံုႀကီးက ရယ္စရာႀကီး။

“သြား၊ ကိုယ့္ေနရာ ကိုယ္သြားထုိင္”
ေကၿမိဳင္နဲ႔သီစံတို႔ ခံုႏွစ္ခုၾကား အလယ္တန္းက ေလွ်ာက္လာခဲ့တယ္။ ေကၿမိဳင္က ဗလာစာအုပ္ အလယ္ေကာင္ စာမ်က္ႏွာကို ကၽြန္မဘက္ ျဖန္႔ျပတယ္။

“ေစာခီး ေျဖာခီး ဟန္နီ”

စၿဖီး ဟန္နီတ့ဲ့။ သီစံက မ်က္ရည္စက္ ႀကီးႀကီးေတြ က်ေနတဲ့ Smile
ပုံေသးေလးေလး ဆြဲထားတဲ့ ပံုေအာက္မွာ စာလုံးႀကီးႀကီးေတြ ေရးထားတဲ့ စာရြက္ကို
ထုိးေပးတယ္။ Smile Cry Honey. သူတို႔ ေနာက္ခံုမွာ ထုိင္ေနတဲ့ နီမိုးက
Jolly Sorry Honey စာပါ မ်က္ခံုးေမြး တစ္ေၾကာင္းျခစ္ ကၽြန္မ
႐ုပ္ေျပာင္ပံုပါ စာရြက္ပိုင္းေလး လွမ္းေပးတယ္။

ဒီအေၾကာင္းကို
ကၽြန္မ ေျပာျပလိုက္ေတာ့ လဲ့၀င္းရယ္... ရယ္လိုက္တာမ်ား သူ႔ကိုယ္ခႏၶာထဲက
ကလီစာေတြေတာင္ ကၽြန္မ လွမ္းျမင္ရတယ္၊ တကယ္။ ခႏၶာကိုယ္ ပိန္ရွည္ရွည္ေလးက
ေလတိုက္ရင္ လႈပ္ယမ္းေနတဲ့ ကိုင္းပင္ေလးလိုပဲ။ ေရွ႕ဘက္ကို ထုိးက်လာလိုက္၊
ေနာက္ဘက္ကို လန္က် သြားလိုက္။

၁၅-၁၆ ႏွစ္ ၿမီးေကာင္ေပါက္ေလး
ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ သံစဥ္ ဂီတေၾကာင့္ လိပ္ျပာေလးေတြေတာင္ ေတာင္ပံတဖ်ပ္ဖ်ပ္
ခတ္ၿပီး ေကာင္းခ်ီး ေပးေနေလရဲ႕။ အဲဒီေနရာက ေက်ာင္းအားကစား ကြင္းႀကီးေလ။ PT
ခ်ိန္ဆို အဲဒီ ဟာလာ ဟင္းလင္းျပင္ထဲမွာ ၁.၂.၃.၄.၅.၆.၇.၈ ေအာ္ၿပီး
ကာယေလ့က်င့္ခန္း လာလုပ္ၾကတာ။

ၾကံဳလို႔ ကၽြန္မ ေျပာလိုက္ရဦးမယ္။
ကၽြန္မတို႔ ေခတ္တုန္းက Sex တို႔ Sexy တို႔လို စကားလံုးမ်ဳိးကို မိန္းကေလး
ပါးစပ္က ေတာ္႐ံု မထြက္ရဲၾကဘူး။ အဲဒီလို ေျပာမိလို႔ကေတာ့၊ ဟ... ရဲတင္း
လွေခ်လား။ ဘယ္လို ေကာင္မေလး ပါလိမ့္ဆိုၿပီး အၾကည့္ခံရမွာ ေသခ်ာတယ္။
ေဂၚလီမေလးနဲ႔တူပါရဲ႕ဆိုၿပီး သမုတ္ခံရမွာ က်ိန္းေသတယ္။ Attraction
ရွိတယ္လို႔၊ Charming ျဖစ္တယ္ လို႔ပဲ သံုးၾကတာမ်ားတယ္။


လဲ့၀င္းနဲ႔ကၽြန္မက ကိုယ့္ရင္ထဲကခံစားခ်က္ေတြကို ဗလာစာအုပ္တစ္ အုပ္
သီးသန္႔ထားၿပီး ေန႔စဥ္စာေတြ အျပန္အလွန္ေရးၾကတယ္။ “Chemistry တို႔ Zoology
တို႔ကို ေက်ာက္သင္ပုန္းတစ္ခ်ပ္ေပၚမွာ ေက်ာက္တံနဲ႔ ေရးက်က္ ေနရတာထက္
လဲ့၀င္းဟန္နီရဲ႕ Letter ေတြ ေရးရတာ ပိုစိတ္ပါတယ္။ “Chemistry က်က္ရတာ
ေခါင္းစားတယ္။ Zoology ဖတ္ရတာ ပ်င္းတယ္ကြာ”ဆိုတဲ့
ခံစားမႈမ်ဳိးေတြလည္းပါရဲ႕။ လဲ့၀င္းက စာေရးေကာင္းတယ္။ ဟန္နီက
လူတုိင္းႀကိဳက္တဲ့ ႏွင္းဆီခိုင္ ဆိုတဲ့ စကားနာ ထိုးတဲ့ အေရးအသားမ်ဳိး။

“ဟန္နီ၊ ဒီေန႔ ဘာျဖစ္ေနတာလဲကြာ။ မ်က္ႏွာႀကီးကလည္း စူလို႔။
ေမ်ာက္ဖင္နီႀကီးနဲ႔ အမ်ဳိး ေတာ္လားဟင္။ ျပံဳးျပံဳးေလးေနေနာ္” ဆိုတဲ့
စိတ္ၾကည္ႏူးစရာ အေရးအသားမ်ဳိးမွာ သိပ္ေတာ္။ သူေရးတဲ့ စာေလးေတြ ဖတ္ရရင္
စေတာ္ဘယ္ရီ အနံ႔သင္းေနတဲ့ လိေမၼာ္သီး ခ်ဳိခ်ဳိကို စားရသလိုပဲ ေအးျမခ်ဳိသင္း
ေမႊးပ်ံ႕လို႔။

ကၽြန္မတို႔ ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ Letter စာအုပ္ကို လဲ့၀င္းက
အဖံုး လွလွေလး ဖံုးေပးထားတယ္။ ဂ်ပန္ မင္းသားနဲ႔ မင္းသမီးပံု။ မိုးေရထဲမွာ
အျဖဴေရာင္ ထီးအၾကည္ေလးကို ေဆာင္းၿပီး တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ ၾကည္ ၾကည္ႏူးႏူး
ျပံဳးၿပီး ၾကည့္ေနၾကတဲ့ပံု။ အျပတ္မိုက္တယ္။ ဒါ ဟန္နီနဲ႔ လဲ့၀င္း။

လဲ့၀င္းက သူ႔ထံုးစံအတိုင္း မခ်ဳိမခ်ဥ္ အျပံဳးနဲ႔ ၾကည့္ရင္း ကၽြန္မကို ေျပာတယ္။
“ဟန္နီက လဲ့၀င္းကို စာေပးတာဆိုေတာ့ ဟန္နီက ေယာက်္ား”

“ဟင့္အင္း၊ လဲ့၀င္းက ေကာင္ေလး။ ဟန္နီက ေကာင္မေလး”

“ဟင့္အင္း၊ ဟန္နီက ေကာင္ေလး”

“ဟုတ္ဘူးကြာ၊ လဲ့၀င္းေရာ၊ ဟန္နီေရာ ေကာင္မေလး စစ္စစ္ေတြ။ ဟား ဟား တကယ္ ရယ္ရတာပဲကြာ”

တစ္ေယာက္တစ္ျပန္ ျငင္းရင္းခံုရင္း ကၽြန္မတို႔ ႏွစ္ေယာက္စလံုး ပကတိ
အေျခအေနမွန္ကို လက္ခံၾကတယ္။ တီခ်ယ္႐ို႕စ္ စာသင္ခ်ိန္မွာ ပါးစပ္နား
လက္ညိႇဳးေထာင္ၿပီး Teacher, Please may I go out လို႔ခြင့္ေတာင္းၿပီး Bath
Room ၀င္သလိုလိုနဲ႔ အတန္း လစ္တတ္ေသးတယ္။ လဲ့၀င္း အတန္းေရွ႕ မွာ
မေယာင္မလည္နဲ႔ လူလံုးသြားျပတယ္။ ဒါမွ မဟုတ္လည္း တစ္ေထာင့္ တစ္ကြယ္ကေန
ဟန္အမူအရာနဲ႔ အျပင္ကို ထြက္လာခိုင္းတယ္။ လဲ့၀င္းကလည္း ဆရာမ မျမင္ေအာင္
ခဏေနဦး ဆိုၿပီး လက္ကာျပလိုက္၊ လာမယ္လို႔ ေခါင္းညိတ္ျပလိုက္။ အဲဒီ အခါမ်ား
လဲ့၀င္းေခါင္းေလးဟာ ဟိုဘက္လွည့္လုိက္၊ ဒီဘက္ ၾကည့္လိုက္နဲ႔၊ အစာ ေကာက္ေနတဲ့
စာကေလး ဦးေခါင္းလုိ ေနရာမရ ျဖစ္လို႔ရယ္။

ကၽြန္မတို႔ ကႀကီးေရက
စာအံေနကတည္းက မာသာေတြ သခ်ႋဳင္းကို သရဲေျခာက္တယ္ ဆိုၿပီး မသြား၀ံ့ မလာ၀ံ့
ျဖစ္ေနၾကတာ။ ေၾကာက္ေအာင္ ေျခာက္ထားရင္ ေၾကာက္ေနၾကတာပါပဲ ေလ။ အျမင္ေလး
နည္းနည္း က်ယ္လာမွ ေျခာက္ခံထားရလို႔ ေၾကာက္ေနတာကို စိစစ္ တတ္လာေတာ့တယ္။

မာသာသခ်ႋဳင္းကို၀င္တဲ့ ေျမသားလမ္းေလး ရဲ႕ တစ္ဖက္တစ္ခ်က္မွာ
ပန္းခင္းေတြခ်ည္းပဲ။ သိပ္လွတာပဲ။ ေဒလီယာ၊ ေဒစီ၊ သေဘၤာမညႇိဳး ေရာင္စံုနဲ႔
ေဇာ္မႊားပင္ေတြ။ Bluebell ေခၚတဲ့ ေခါင္းေလာင္းျပာ ပန္းေတြကလည္း တစ္မ်ဳိးေလး
လွတာပဲ။ ပန္းခ်ဥ္ေပါင္လို႔ ေခၚတဲ့ Hollyhock နဲ႔ ေခါင္ရန္းပင္ေတြ၊ အိုး...
အပြင့္ေတြက ငြားငြား စြင့္စြင့္ႀကီး။ ခ်စ္စရာႀကီး။ ေခါင္ရန္း ပန္းအ၀ါ
ပြင့္ေတြက-
“လာၾကေလာ့... လာၾကေလာ့။ မာသာ သခ်ႋဳင္းေျမဆီ လာၾကေလာ့”
ဆိုေနသည့္ႏွယ္။

အဲဒီလုိ ကၽြန္မ စတိုင္း လဲ့၀င္းက-
“ဟန္နီက သိပ္ေျပာင္တာပဲ မေကာင္းဘူး သြား”
လို႔ မညီမညာ ေပါက္ေနတဲ့ သူ႔သြားေတြကို အစြမ္းကုန္ ဖြင့္ျပရင္း ကၽြန္မ
ပခံုးကို တြန္းထုတ္ တတ္တယ္။ Ivy တိုက္ကပ္ႏြယ္ပင္ေတြက သခ်ႋဳင္း မ်က္ႏွာစာကို
ႏြယ္လို႔။ သခ်ႋဳင္းအ၀င္ တစ္ဖက္ တစ္ခ်က္မွာ အသည္းကြဲေရာင္နဲ႔ အျဖဴေရာင္
စကၠဴပန္း႐ံုႀကီးက အကာအကြယ္ ဒိုင္းတစ္ခု။ ရယ္စရာ ေျပာရဦးမယ္။ မာသာ
သခ်ႋဳင္းနဲ႔ ကပ္ေနတဲ့ အေဆာင္က ဖ်ားနာေဆာင္တဲ့။ ၾကံၾကံဖန္ဖန္ စိတ္ကူး
ေကာင္းေပရဲ႕လို႔ လဲ့၀င္းနဲ႔ ကၽြန္မမွာ ေျပာေျပာၿပီး ဟားၾက၊ တဟားဟား
ရယ္ေမာၿပီး ေျပာၾကနဲ႔။

အဲဒီေန႔က အေၾကာင္းကို ျပန္ေျပာရရင္ အခုထက္ထိ
ရင္တုန္ပန္းတုန္ ျဖစ္ေနဆဲပဲ။ အျဖဴ ေရာင္စကၠဴ ပန္း႐ံုႀကီးေအာက္
တုိး၀င္ထိုင္ၿပီး စကား ေျပာေနၾကတာ။ ကၽြန္မတို႔ ႏွစ္ေယာက္ ေျပာတာေတြဟာ
ဘာညာကိြကြ အမ်ားႀကီးရယ္။ လဲ့၀င္းက ဟန္နီကို သတိရလို႔ လက္ဖက္သုပ္ေတြ စားၿပီး
တစ္ညလံုး မ်က္စိ ေၾကာင္ေနတာေရာ၊ ေဆြမ်ဳိး ဉာတကာေတြနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး အေဖနဲ႔
အေမ ေနာင္ဂ်ိန္ပေလး ၾကတာေရာ၊ ေမာင္ေလးနဲ႔ မုန္႔အေ၀ မတည့္လို႔
ရန္ျဖစ္ၾကတာေရာ စံုလို႔ပါပဲ။

ကၽြန္မကလည္း ထမင္းစားရင္လည္း
လဲ့၀င္းေပၚ၊ ေရခ်ဳိးရင္လည္း လဲ့၀င္းေပၚ၊ စာက်က္ရင္းလည္း လဲ့၀င္းေပၚ...
လဲ့၀င္း တေပၚေပၚ ျဖစ္ေနလို႔ အိပ္ရာထဲ ေခါင္းထုိး၀င္ အိပ္လိုက္ ရတဲ့
အေၾကာင္းေျပာေတာ့ လဲ့၀င္းရယ္ သေဘာေတြ က်လို႔ တဟီးဟီးရယ္။


“ေနာက္ၿပီး ဟန္နီတို႔ နားမွာ ကရင္သခ်ႋဳင္း အေဟာင္းႀကီး ရွိတယ္။ အဲဒီ
သခ်ႋဳင္းႀကီးေဘးမွာ လာေရာင္းတဲ့ အီၾကာေကြးက အရမ္း ေကာင္းတာပဲ သိလား
လဲ့၀င္း”
လုိ႔ ဆိုင္တာေရာ၊ မဆိုင္တာေရာ ထည့္ေျပာတာပဲ။
လဲ့၀င္းက မ်က္ႏွာ ႐ႈံ႕ျပတယ္။
“ဆိုင္နာမည္က ၂၀ ရာစု အီၾကာေကြးတဲ့။ ျမင္ေနက် အီၾကာေကြးလို ေသးေလးေကြးေကြး
မဟုတ္ဘူး။ ၂၀ ေက်ာ္ဘြဲ႕ရ လူငယ္ေတြ စုၿပီး အီၾကာေကြးဆိုင္ လာဖြင့္တာ ေမာင္။
လာအား ေပးတာ ေကာင္မေလးေတြ မ်ားတယ္ လဲ့၀င္းရဲ႕”

၂၀ ရာစု
အီၾကာေကြးဆိုတဲ့ နဖူးစည္း အႀကီးႀကီး တပ္လို႔။ မီးေခ်ာင္း ၄-၅
ေခ်ာင္းဆင္ၿပီး မီးေတြ လင္းထိန္ေနေအာင္ ထြန္းထားတာမ်ား ကရင္သခ်ႋဳင္း
ကမူေလးေပၚက အုတ္ဂူ အပ်က္ေတြေတာင္ ျမင္ရတယ္။ ၂၀ ရာစု လူငယ္ေတြ ညီၫြတ္ပံု၊
အလုပ္ မေရြးပံုကို ကၽြန္မတို႔ ရပ္ကြက္မွာ ေျပာစမွတ္ ျပဳၾကတယ္။
ခ်ီးက်ဴးၾကတယ္။

“လဲ့၀င္း... သူတို႔ကေလ စိုင္းထီးဆိုင္ရဲ႕
ေမာင့္လျပည့္၀န္းကို သိပ္ႀကိဳက္ပံုရတယ္။ ဆိုင္ဖြင့္ခ်ိန္ ည ၇ နာရီက ၉
နာရီၾကားမွာ စိုင္း ထီးဆိုင္ရဲ႕သီခ်င္းေတြပဲ ဖြင့္တာကြ။ ေန႔တိုင္း လည္း
ေမာင့္လျပည့္၀န္း ဖြင့္တယ္။ ၂၀ ရာစု အီၾကာေကြးကိုဆို ေကာင္မေလးေတြ အားေပး
လိုက္ၾကတာမ်ားကြာ။ အီၾကာေကြးကပဲ ေကာင္းလုိ႔လား။ ဒါမွမဟုတ္
ေမာင့္လျပည့္၀န္းကို ဖြင့္လို႔ပဲ အီၾကာေကြးကို လာ၀ယ္ၾကတာလား။ ဒါမွမဟုတ္
အီၾကာေကြး ေကာင္းတာေကာ၊ ေမာင့္လျပည့္၀န္းကို ႀကိဳက္တာေကာေၾကာင့္ လားေတာ့
မသိဘူး”
လို႔ ကၽြန္မက ေျပာေတာ့...

“ဟာ... ဘာႀကီးမွန္းလဲ
မသိဘူးကြာ။ ေမာင့္လျပည့္၀န္းနဲ႔ အီၾကာေကြးႀကီးက တျခားစီပါ ဟန္နီရာ၊ ဟန္နီ
ေျပာတာနဲ႔ေတာင္ ေမာင့္လျပည့္၀န္း နားေထာင္ရမွာ ဖီလင္ ေအာက္လုိက္တာ”

လို႔ လဲ့၀င္းက မ်က္ႏွာစူစူနဲ႔ ေျပာတယ္။ ေျပာလို႔ေျပာတာ မဟုတ္ဘူး။ ကၽြန္မ
အခုခ်ိန္ထိ ေမာင့္လျပည့္၀န္း သီခ်င္းၾကားတိုင္း ၂၀ ရာစု အီၾကာေကြးကို
သြားသြား အမွတ္ရမိတယ္။ ဘယ္လိုက ဘယ္လို ဓာတ္သက္ပါ သြားလဲေတာ့ မသိပါဘူး။

“လဲ့၀င္းမွ ၂၀ ရာစု အီၾကာေကြးကို မစားဖူးဘဲကိုး။ စားဖူးရင္ ဒီလို ေျပာမွာ မဟုတ္ဘူး”
လို႔ ကၽြန္မက အ႐ိုးခံ စိတ္နဲ႔ ေျပာမိလိုက္ရင္ပဲ-
“သြား... ဟန္နီစုတ္၊ မေကာင္းဘူး” တဲ့။

လဲ့၀င္း ဘာေတြ အေတြးေခ်ာ္ေနလဲ မသိဘူးေနာ္။ အရမ္း ရယ္ရတာပဲ။ အဲဒီ အခ်ိန္မွာ
ေျခသံ တဖ်ပ္ဖ်ပ္ကို စၾကား လိုက္ရေတာ့တာပါပဲ။ ပထမ မာသာေတြ သခ်ႋဳင္းဘက္က
လာတဲ့ ေျခသံလို႔ ထင္ၿပီး ႏွစ္ေယာက္သား နားေတြ စြင့္လို႔။ လူမျမင္ရဘဲ
ေျခသံပဲ ၾကားေနရေတာ့ သရဲ လာေျခာက္တာ ထင္ၿပီး လက္ဖ်ား ေျခဖ်ားေတြ
ေအးစက္သြားတယ္။ တစ္ေယာက္လက္ တစ္ေယာက္ ဆုပ္ကိုင္ၿပီး ပန္း႐ံုေအာက္မွာ
ေဆာင့္ေၾကာင့္ ထုိင္လို႔ရယ္။ ေနာက္ေတာ့မွ ေျခသံက ပုလဲေဆာင္ဘက္က လာတဲ့ အသံ။
လမ္းေလွ်ာက္တာ ျမန္မွျမန္။ “႐ံုးခန္းကို သြားၾက။ ဒီဘက္ကုိ မင္းတို႔
လိုက္လာစရာ မလုိဘူး”

ဒီအသံကို ၾကားလိုက္ရင္ပဲ လဲ့၀င္းနဲ႔ ကၽြန္မ တိုင္ပင္ ထားသလို ၿပိဳင္တူ ထြက္သြားၾကတယ္။
“တီခ်ယ္ဂ်က္”

လက္ထဲက ႀကိမ္လံုးကို ေလထဲမွာ တရႊမ္းရႊမ္း ႐ိုက္ရင္း မာသာေတြ
သခ်ႋဳင္းဘက္ကို ေျခလွမ္း က်ဲက်ဲနဲ႔ လွမ္းလာတဲ့ တီခ်ယ္ဂ်က္ကို ျမင္လိုက္
ရင္ပဲ ကၽြန္မတို႔ ႏွစ္ေယာက္စလုံး ဒူးေတြ တဆတ္ဆတ္ တုန္ကုန္ေနၿပီ။ တီ
ခ်ယ္ဂ်က္က သိပ္ Strict ျဖစ္တာ။ တီခ်ယ္ဂ်က္ရဲ႕ အရိပ္အေယာင္ကို မျမင္ရ
ေသးဘဲနဲ႔ေတာင္ ရႊမ္းရႊမ္းအသံကို ၾကားရရင္ပဲ လက္ေခ်ာင္းေတြ ေကြးလိုက္
ဆန္႔လိုက္ လုပ္တဲ့သူနဲ႔၊ ေက်ာေကာ့ သြားတဲ့သူနဲ႔၊ တင္ပါးေလး ႐ႈံ႕သြားတဲ့
သူနဲ႔။ Blare Glare တီခ်ယ္ဂ်က္။

ဒါေပမဲ့ ကၽြန္မတို႔ အတန္းလစ္တဲ့
ေက်ာင္းသူေတြကလည္း မေခေရးခ် မေခ အစားထဲက။ တီခ်ယ္ဂ်က္ ႐ိုက္ေတာ့မယ္ ဆိုရင္
ေက်ာင္းလံုခ်ည္ စိမ္းေလးကို ေနာက္ဘက္ကို ခပ္ဖြဖြေလး ပြလိုက္မယ္။ တင္ပါး
ႏွစ္ဖက္ကို အစြမ္းကုန္႐ႈံ႕၊ လက္ကေလးႏွစ္ဖက္ကို ပိုက္ၿပီး ခႏၶာကိုယ္ကို
အတတ္ႏိုင္ဆံုး ေရွ႕ကို ပစ္ထားလိုက္မယ္။ တီခ်ယ္ဂ်က္လည္း ႀကိမ္လံုးနဲ႔
႐ိုက္လုိက္ေရာ အသားကိုထိတဲ့ ျဖန္းခနဲ အသံ မထြက္ဘဲ ေဖာင္းဆိုတဲ့ အသံပဲ
ထြက္လာေတာ့မယ္။ လွန္ၿပီး ႐ိုက္မွာေနာ္လို႔ ေျပာလိုက္ရင္ အားလံုး
မ်က္ႏွာပိုး ေသေနလုိက္မယ္။ အဲဒီအခါ က်ရင္ မ႐ႈံ႕မတြန္႔ မေကာ့ဘဲ
ေတာင့္ေတာင့္ႀကီးသာ ခံေပေတာ့။

အိမ္ေရာက္လို႔ ေရခ်ဳိးတာနဲ႔
ႀကိမ္စၾကာရဲ႕အစြမ္းက ျပလာၿပီ။ ေရခ်ဳိးခန္း ထဲက ဒေရာေသာပါး ေျပးထြက္လာၿပီ။
တင္ခ်ာကိုဂြမ္းနဲ႔ ရႊဲရႊဲစိုဆြတ္ၿပီး အ႐ႈိးရာ ေတြေပၚ ဖိလိုက္တာနဲ႔...
အား.... စပ္တယ္၊ စပ္တယ္၊ အလာလာ... အိုး... အိုး။ အမယ္ေလး စပ္လိုက္တာ
အာေမဍိတ္ မ်ဳိးစံု ရြတ္ၿပီးမွ ဟင္းခနဲ သက္ျပင္းရွည္ႀကီး ခ်ႏိုင္ေတာ့တယ္။
ဒီလို အရသာမ်ဳိးက တစ္မ်ဳိးပဲေလ။ Dear Fear အရသာ။

ဒီတစ္ခါမွာေတာ့
တီခ်ယ္ဂ်က္က အတန္းလစ္တဲ့ သူေတြကို ႀကိမ္စၾကာ မျဖန္႔ဘဲ ေပ်ာ့ေပ်ာ့ေလးနဲ႔
ႏံွေတာ့တာပါပဲ။ တစ္လလံုးလံုး ဒဏ္ေပးေတာ့တာ ပါပဲ။ မုန္႔စားဆင္းခ်ိန္ ၄၅
မိနစ္လံုးလံုး Free မေပးေတာ့ဘဲ Busy ျဖစ္ေအာင္ လုပ္လုိက္တာပဲ။ ေက်ာင္း၀င္း
အတြင္းက အမႈိက္ေတြ လိုက္ေကာက္ရတယ္။ ေက်ာင္းအားကစား ကြင္းမွာ ျမက္ပင္ေတြ
ႏုတ္ရတယ္။ ဆရာမေတြရဲ႕နားေနခန္းမွာ ေန႔စဥ္ တံျမက္စည္း သြားလွည္းရတယ္။
ကၽြန္မတို႔ လစ္လို႔ မရေတာ့ဘူး။ လံုး၀ပဲ။ မုန္႔စားဆင္း Bell ျမည္တာနဲ႔
တစ္စကၠန္႔ေတာင္ ေနာက္မက်ရဘူး။ ဒသမတန္း အားလံုးရဲ႕ ေခါင္းေဆာင္
ခရစၥတင္းျမေမာင္ရဲ႕ မ်က္ႏွာျပဲျပဲ ႀကီးက A,B,C,D,E,F အတန္းေတြရဲ႕
အခန္း၀ေရွ႕ မွာ ေပၚလာေတာ့တာပါပဲ။

အခန္းေပါက္၀ ထိပ္ကေန-
“အတန္းလစ္တဲ့ သူေတြ ႐ံုးခန္းကို ခုခ်က္ ခ်င္းလာခဲ့ပါ။ သန္႔ရွင္းေရး၊ သန္႔ရွင္းေရး... ဟီး... ဟီး”

အသံျပဲျပဲျပဲျပဲနဲ႔ ေအာ္ပါလိမ့္မယ္။ ၾကား ရသူအေပါင္းက ရယ္ျဖဲျဖဲ၊
ျပံဳးစိစိေတြနဲ႔ ဒဏ္ေပး ခံရသူေတြကို လွမ္းၾကည့္လိုက္တာမ်ား ၾကယ္ပြင့္
ေလးေတြလိုပဲ မ်က္လံုးေတြက လင္းလက္ ၿပိဳးျပက္လို႔။ တခ်ဳိ႕ မေရႊကဲကဲေတြက
ခရစၥတင္း ေအာ္သံလည္း ဆံုးေရာ တစ္ေယာက္ၿပီး တစ္ေယာက္ ဆက္ေအာ္ ...ေအာ္၊
ေအာ္... အထဲက ကလီစာေတြ ထြက္က်ေအာင္ ေအာ္ၾကပါလိမ့္မယ္။ ဒဏ္ေပး ခံရသူေတြက
မ်က္ေစာင္းတခဲခဲ အံတႀကိတ္ႀကိတ္နဲ႔ ထိုင္ခံုက မထခ်င္ ထခ်င္နဲ႔ ထလာရေတာ့တယ္။
ခရစၥတင္းလည္း ျပံဳးျဖဲျဖဲနဲ႔။ ပ်ားတုပ္ ပါေစေတာ္။

သူ႔မွာလည္း ACT
ရွိတာပဲ။ သူ႔အခ်စ္ေတာ္က ဆယ္တန္းကုိ ဒီ ၅ လံုးနဲ႔ ေအာင္သြားေတာ့ သူ႔ခမ်ာ
ေျခမကိုင္မိ လက္မကိုင္မိ ျဖစ္ၿပီး ေငါင္ေနတာ။ ဒါေတာင္ သူက ကၽြန္မတို႔ E
တန္းက ခြာညိဳသင္းနဲ႔ အီစီကလီ လုပ္ေနတာ မသိဘူးမ်ား မွတ္ေနလား။ အခုပဲ
ၾကည့္ဦးေလ။ F တန္းကို မကူးေသးဘဲ ခြာညိဳသင္း အနား သြားထိုင္ေနတယ္။ ကၽြန္မက
႐ံုးခန္းကို မသြားေသးဘဲ ေပေစာင္းေပေစာင္းနဲ႔ ခရစၥတင္းကို ၾကည့္လိုက္တယ္။

အမယ္ သူက-
“E အတန္းက ဘူ ထြက္” တဲ့။

ကၽြန္မကလည္း ဘယ္ခံမလဲ။
“နင္လည္း ဘာထူးလဲ၊ ေတာင္ႏွစ္လံုးၾကားက ဘူတာပဲ”
လု႔ိ ကုန္းေအာ္ၿပီး ကေသာကေမ်ာ ေျပးထြက္ လာခဲ့တယ္။ ဒါေတာင္ ခရစၥတင္း
မ်က္ႏွာနဲ႔ လိုက္တဲ့ အသံျပဲျပဲက နားထဲ လက္ညိႇဳးထုိးထည့္ ထားတာေတာင္
ရသမွ်ေနရာ အၾကားအလပ္ကေန နားထဲကို ေျပး၀င္ လာေသးတယ္။

“နင္က ပိတ္ေနတဲ့ဘူ၊ ငါက ပြင့္သြားတဲ့ဘူ၊ ဟန္နီ အစုတ္ပလုပ္မရဲ႕ ဟီး ဟီး”

အခ်င္းခ်င္း အတူတူ တဲြမက်ရေအာင္ တီခ်ယ္ဂ်က္က ေနရာ ခြဲထားေသးတယ္။ ကၽြန္မက
အားကစား ကြင္းမွာ ျမက္ႏုတ္ရရင္၊ လဲ့၀င္းက ဖာသာ သခ်ႋဳင္းမွာ။ ကၽြန္မက ဖ်ားနာ
ေဆာင္မွာ သန္႔ရွင္းေရး လုပ္ရရင္ လဲ့၀င္းက ႐ံုးခန္းမွာ။

ေကၿမိဳင္၊
မီထြန္းနဲ႔ နီမိုးတို႔ သံုးေယာက္ ကၽြန္မဆီ လိုက္လာၾကတယ္။ မ်က္ႏွာေတြက
အပိုးမက်ဳိး တဲ့႐ုပ္ေတြ။ တီခ်ယ္ဂ်က္က Round လွည့္ၿပီး စစ္ေဆးေရး၀င္ေသးတယ္။
ကံေကာင္း ေထာက္မၿပီး တီခ်ယ္ဂ်က္ရဲ႕မ်က္စိေအာက္က သီသီေလး လြတ္သြားတဲ့
ေကၿမိဳင္နဲ႔ မီထြန္းတို႔ အတြဲကို ျမင္ရင္ပဲ ေဒါသေတြက မီးခိုးေငြ႔လို
အူတက္လာတယ္။ ခဏေနရင္ တဟီးဟီးနဲ႔ ရယ္ခ်ေတာ့တာပါပဲ။ “ဟိတ္၊ ဟန္နီ၊ ငါတို႔က
လာအားေပးတာေနာ္။ ေရခဲသုပ္ ၀ယ္လာတယ္။ ျမက္ပင္ေတြ စင္ေအာင္ ႏုတ္ေနာ္”

နီမိုးက သူ႔ေနာက္မွာ ၀ွက္ထားတဲ့ စာရြက္လြတ္ကို ေထာင္ျပတယ္။ Dizzy Fizzy
Honey။ အဲဒီလိုေနာက္ရင္ ကၽြန္မက သိပ္စိတ္ဆိုးတာရွင့္။ ၾကည့္ ကၽြန္မကို
အျမႇဳပ္တစီစီ ထြက္ေအာင္ ေျပာတဲ့သူ။ ကိုယ္ခါခါ ေခါင္းခါခါနဲ႔ ၾကည့္မိသူကို
မူးေအာင္လုပ္တဲ့ သူတဲ့။

ေကၿမိဳင္က ကၽြန္မကို Zombie လို႔လည္း ေျပာေသးတယ္။
“သြား၊ မ်က္ႏွာ႐ူ
avatar
Admin
Admin

Posts : 53
Join date : 2011-01-31
Age : 26
Location : Yangon,Myanmar

http://friendworld.friendhood.net

Back to top Go down

Back to top


 
Permissions in this forum:
You cannot reply to topics in this forum